Abdullah Topaç		.

KASIM YAPRAKLARI 

Ben Anadolu toprağı.

Ben  "garip" Türk.

Dökülsün,insin Kasım yaprakları,

Yüküm ağır, derdim büyük..

 

Ben çağ defterlerine yaprak ekleyen,

Ulu ırmaklardan çığ gibi geçen;

Göğe değmiş burçlar deviren,

Devirlerden getirdim adımı.

Şimdi seyretmedeyim, Dökülen Kasım yapraklarını...

 

Bugün globalleşen dünyanın

Sahibiydim dün.

Bakmayın garip,  bakmayın yoksul halime.. Bir avucumda beynim

Koşuyorum mutlu yarınlara;

Yüreğim diğer elimde,

Bakarak,dökülen Kasım yapraklarına...

 

Ben zorlu kavgalarında Cihan Harbi'nin

Yedi cephesinde sancak koşturdum.

Ölümlere mızrak ucunca uzak, 

Umutlarıma ok atımınca yakın, 

Ama dimdik durdum..

At  kişnemeleriyle karıştı sabah salâları.

Toynaklarından çıngılar saçarak..

Imrene imrene iniyordu Kasım yaprakları...

 

Ben Çetin burçları önünden

Viyana'nın

Çekilmişim 1000 kusurla gerilerine,

Uzanmış gitmişim Yemen çöllerine..

Yüreğimi yaran kılıçları kırmak için,

Düşmüşüm harabe yollarına kıvrım kıvrım Sakarya'nın.

Üzerinde Eylül'den kalma kan damlalarıyla

Şöhretime şahit, Kasım yapraklarının...

 

Ağaçlar kefen yerine

Yetiştiremedi birer yaprak Mehmetlerimin üzerine.. Onlar göç etti fani alemden

Toprağımı Vatan yaparak..

Şehitlerle gazilerden, iki tabur ordu oldular.

Artık ateş kusamıyordu azgın silahlar.

...

Bu defa hazan çöktü  baharıma.

"indirdi yarıya," yükselen bayrakları..

Çiyler damlatarak iniyordu Kasım yaprakları...

 

Ben Anadolu insanı, Yükseklerde uçmağa muktedirdir kanatlarım. Vatan yaptım güneşin doğduğu yeri.

Yiğitler yetiştirdim çoğu,

Kalem eri, gönül eri, kılıç eri.

 

Gözümde bir avuç suydu ummanlar,

Elimde bir parça topraktı kıtalar,

Onlardı kısaltan, mesafeleri..

Yiğitlerim ölse ,de umutlarım dipdiri

Hafızamda..

Çiçekli baharlarıma müjdeci,

Hasretlerime yorgan KASIM  YAPRAKLARINDA ..